www.napiprojekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Tłumaczenie: P_Forsberg
Do wersji: 720p.BluRay.DTS.x264-ESiR
/Codziennie przemykasz /obok wielu ludzi.
/Niektórych nigdy nie poznasz,
/inni mogą zostać kiedyś /twoimi przyjaciółmi.
/Jestem gliną. /Nazywam się He Qiwu.
/Numer odznaki: 223.
Przesuń się!
Stać!
Z drogi!
Hej!
/Rekord naszego zbliżenia:
/0.01 cm od siebie.
/57 godzin później...
/zakochałem się w tej kobiecie.
Halo? Proszę pani? Mówi Qiwu.
Dzwonię do pani, nie do Mayi.
Jak się miewam?
W porządku.
Niech Maya trochę ochłonie.
Na pewno zadzwoni, gdy będzie gotowa.
Proszę nie mówić jej, że dzwoniłem, dobrze?
Idzie pani do kina? Więc nie zatrzymuję.
Jest pani mąż?
Proszę pana? Tu Qiwu.
Proszę nie wołać Mayi. Chciałem się tylko z panem przywitać.
Z kaszlem już lepiej?
Spieszy się pan? Więc nie zatrzymuję. Nie, w porządku.
Zastałem może siostrę Mayi? Nie?
A drugą siostrę? Chcę się przywitać.
/Wszyscy mamy swoje nawyki. /Mój to czekanie tutaj,
/aż Maya skończy pracę.
/Tutejszy szef mówi, że wygląda jak /Yamaguchi Momoe. Maya to lubi.
/Niedawno zerwaliśmy ze sobą.
/Chciała, żebym był bardziej /jak Tomokazu Miura.
Konto nr 368.
Hasło: „Kocham cię na 10,000 lat.”
Zadzwonić do Minga? Chyba do Mayi.
Przeliteruj.
M–I–N–G? A nie M–A–Y–A?
Może to pomyłka? Naprawdę?
Angielskiego nie znasz?
Ming? Wiedziałem!
Pewnie to Maya chciała, żebyś zadzwonił.
Powiedz, żeby się nie martwiła.
Będę dbał o siebie.
Powiedz jej, że może dzwonić, kiedy tylko chce.
Co ma ci głowę zawracać.
Nie prosiła cię, żebyś zadzwonił?
To czemu dzwonisz mi na pager?
Na jogging? Znowu dostałeś kosza?
Nie? To czemu mam z tobą iść?
Ścigać się? Chyba ci odbiło!
Jogging uprawiasz dla siebie, nie dla towarzystwa.
Nieważne. Pa.
/Każdy ma czasem złamane serce.
/Kiedy ja mam, idę na jogging.
/Ciało traci wtedy wodę,
/więc trudniej się rozpłakać.
/Nie mogę się mazgaić.
/Maya zawsze sądziła, /że jestem spoko facet.
Nadal problemy z dziewczyną?
Mija już miesiąc.
Znajdź sobie inną.
Może Mayę? Nie jest zła.
Cześć.
Dziś kończy wcześniej. Umów się z nią.
Podkochuje się w tobie.
Nie mogę. Mam dziś randkę.
Może innym razem.
– Naprawdę chcecie to zrobić? – Tak, tak!
– Dajcie paszporty. – Dziękujemy.
Następny!
Ej, ty!
Siadaj!
Może być, panienko?
Daj większy, ale nic wymyślnego.
Ej, odłóż to!
Odłóż, powiedziałam!
Nie dotykać!
/Daj im parę piw.
Rachunek proszę.
/Czasami zostawałem u Mayi na noc.
/By jej rodzice się nie dowiedzieli,
/schodziłem przez balkon.
/Czy jeszcze kiedyś tak zrobię?
– Ile? – $2500.
Później, dobra?
Co ty robisz? Chodź!
Wy dwaj! Do mnie!
Za mną.
Do kasy.
To też.
Tu go nie ma.
A wiesz, gdzie jest?
Nie.
Ale zostawił to dla ciebie.
/Data na puszcze mówi mi,
/że nie mam czasu do stracenia.
/Jeśli nie znajdę tych Hindusów, /będę w tarapatach.
Po co ci płaszcz?
Chyba zbiera się na deszcz.
/Sama nie wiem, od kiedy /stałam się taka ostrożna.
/Jak wkładam płaszcz, /zakładam też okulary.
/Nigdy nie wiadomo, /czy będzie słońce, czy deszcz.
/Konto nr 368.
/Hasło proszę.
/„Kocham cię na 10,000 lat.”
/Dzwonił mi ktoś na pager?
/Nikt nie dzwonił cały dzień.
/Dobra. Dzięki.
/Zerwaliśmy w Prima Aprilis. /Pomyślałem, że to żart.
/Więc niech ten żart /potrwa miesiąc.
/Codziennie kupuję
/puszkę ananasów /z terminem ważności do 1. maja,
/ponieważ Maya uwielbia ananasy,
/a ja 1. maja mam urodziny.
/Powtarzam sobie,
/że jeśli Maya nie wróci do czasu, /gdy kupię 30 puszek,
/wtedy nasza miłość /też straci termin ważności.
Proszę pana, ważność tego kończy się jutro.
Może weźmie pan inną?
W porządku.
O której masz najwcześniejszy lot?
Chcę zarezerwować miejsce.
Jedno.
– Widział pan tych ludzi? – Nie.
Proszę się przyjrzeć. Mają ze sobą dzieci.
Naprawdę nie wiem.
– Widział pan tych ludzi? – Nie.
– A tych? – Nie.
Nie?
– Na pewno pan go nie zna? – Nie znam.
Widziałam, jak pan z nim rozmawiał!
– Tato! – Już dobrze.
Moja córka!
Halo?
Czego chcesz?
Masz godzinę, by dać mi jakieś informacje,
albo nie ujrzysz już swojej córki.
Proszę lody dla niej.
Tatuś!
/Niektórzy mogą poświęcać /swe dzieci dla pieniędzy,
/ale on nie był jednym z nich. /Godzinę później, wyszłam.
Stój!
/Minęło pół roku, /od kiedy kogoś złapałem,
/ale dziś, w końcu /złapałem poszukiwanego.
/Gdy miałem dobre nowiny, /zawsze chciałem, by Maya
/dowiadywała się pierwsza.
/Halo?
Zabiję cię, Tomokazu Miura!
Masz ananasy z datą ważności do 1. maja?
– A który jest dzisiaj? – 30. kwietnia.
Faktycznie. Myślisz, że przechowuję przeterminowane rzeczy?
Zostały jeszcze dwie godziny.
Nikt nie chce stęchłych rzeczy. Weź świeżą puszkę.
A wy ciągle to samo: „Stare precz, nowe cacy!”
Pojmujesz istotę puszki z ananasem?
Owoc dojrzewa, zbiera się go i kroi, a ty go wyrzucasz!
Wiesz, jak się czuje ananas?
Koleś, ja tu tylko pracuję.
Wali mnie jakiś ananas! A co ze mną?
Wykładam i zdejmuję towar przez cały dzień.
Chciałbym, żeby nic się nie psuło. Zaoszczędziłbym sporo pracy.
Lubisz przeterminowane rzeczy?
Cały karton. Ja stawiam.
/Od kiedy nagle wszystko...
/zaczęło mieć termin ważności?
/Włócznik się psuje. /Sos mięsny się psuje.
/Nawet folia się rozkłada.
/Ciekawe, czy jest na świecie coś, /co nie ma terminu ważności?
Chce pan włócznika?
Przeterminowanego nie chcę.
Nie?
/W końcu znalazłem /swoją 30–tą puszkę
/w sklepie całodobowym.
/Wraz z nadejściem 1–go maja, /zacząłem rozumieć:
/W oczach Mayi...
/jestem tylko puszką z ananasami.
Nie chcesz? Są przepyszne.
/Ponoć pies jest najlepszym /przyjacielem człowieka.
/Więc dlaczego mój /nie chce ulżyć mi w żalu?
/To musi być pewnie jakiś rekord.
/Zjeść 30 puszek w jedną noc.
/Przynajmniej dobrze, /że w maju nie rosną duriany.
/Mam ochotę /wyjść na miasto i zaszaleć.
/Maya pewnie jest dawno w łóżku.
/Ale przecież jest druga Maya.
Co cię tu sprowadza?
Myślałem o późnym wypadzie do kina.
Dawno jej nie ma.
Nie ma?
Sądziłeś, że będzie tak czekać? To nie jest dla kobiet.
Im dłużej czekają, tym bardziej się denerwują.
Doprowadza je to do szału.
Wyszła właśnie z Richardem.
Mogłeś się pospieszyć.
/Nawet w najgorszych snach
/nie dostałem kosza /od dwóch May w jedną noc.
/Postanowiłem więc,
/że nigdy nie będę /chodził z żadną Mayą.
Halo? Lulu?
Mówi Qiwu.
Wyskoczymy na coś do picia?
Już w łóżku?
Tak wcześnie?
Obudziłem cię?
Nieważne. Pa.
Halo?
Zgadnij kto.
Bingo!
Wyskoczymy na coś do picia?
Mąż ci nie pozwoli? Kiedy wzięłaś ślub?
Pięć lat temu?
To nie widzieliśmy się już przeszło 5 lat?
Masz dwójkę dzieci?
Jesteś szczęśliwa. To świetnie.
Więc niech ci się wiedzie.
Pa.
Zastałem Kong Siu–Wai?
He Qiwu z tej strony.
Chodziliśmy razem do 4. klasy. Pamiętasz?
Nie?
Nieważne. Pa.
/Te 30 puszek ananasów /przyprawiły mnie o mdłości,
/poszedłem więc do baru.
/Słyszałem, że alkohol /jest dobry na żołądek.
Nic panu nie jest?
Nie. Następną kolejkę.
/Jest taka piosenka pt. /„Miłość umiera o świcie”.
/Właśnie tak się teraz czuję.
/Co mam zrobić, /żeby zapomnieć o Mayi?
/Postanowiłem, że zakocham się
/w pierwszej kobiecie, /która tu wejdzie.
Co podać?
Whiskey proszę.
/Mam przeczucie, /że mnie polubi,
/ale dla pewności, /zadam jej pewne pytanie.
Przepraszam, lubi panienka ananasy?
/Może nie mówi po kantońsku.
Powiedz mi, lubisz ananasy?
Do you like pineapple?
Lubisz ananasy, panienko?
Niezły twój mandaryński.
Dorastałem na Tajwanie. A ty?
Nie jestem w nastroju na gadkę.
Zostaw mnie samą.
Nie musimy rozmawiać.
Mogę tu posiedzieć?
Miejsca jest dużo. Czemu akurat chcesz koło mnie?
Pewnie jesteś samotna.
Doprawdy?
Tak.
Tylko z trzech powodów kobieta może nosić ciemne okulary o tej porze.
Po pierwsze, jest ślepa.
Po drugie, jest pozerką.
Po trzecie, została zbałamucona
i nie chce, by ludzie widzieli, że płacze.
A którą jestem ja?
Tą zbałamuconą.
Już dobrze.
To się ciągle przydarza. Po co więc rozpaczać?
Mnie to też dotknęło. Chodzę wtedy na jogging.
Biegam tak długo, aż się spocę.
Wtedy nie mam już wody na łzy.
Chcesz spróbować?
Biegam w kółko całą noc. Jestem wykończona.
Chcesz uciąć sobie pogawędkę,
proszę, znajdź kogoś innego.
Nie chodzi mi o samą rozmowę.
Po prostu chcę dotrzymać ci towarzystwa.
Wiesz, jak to jest mieć złamane serce.
Zraniona kobieta musi mieć w kimś oparcie.
Chcesz, to możesz udawać, że jestem twoim chłopakiem.
Nie mam chłopaka.
A ja nie mam dziewczyny.
Ile masz lat?
Dwie godziny temu – 24. Teraz już 25.
Nie polubię cię.
Nie bądź taka pewna.
Daj mi szansę. Może coś zaskoczy.
Lubisz ananasy?
A co cię to interesuje?
Chcę dowiedzieć się czegoś o tobie.
Chodziłem z dziewczyną przez pięć lat.
No i rzuciła mnie.
Twierdziła, że jej nie rozumiałem.
Chciałbym więc poznać ciebie.
Nigdy mnie nie poznasz.
No dobra. Więc ty spróbuj mnie poznać.
Jakich facetów lubisz?
/Tak naprawdę, znać kogoś na wylot, /jest bez znaczenia.
/Ludzie się zmieniają.
/Ktoś może lubić ananasy dziś,
/a jutro coś innego.
Proszę pana!
Zamykamy.
Zamykają.
Chcesz pójść na jogging?
Chcę tylko gdzieś odpocząć.
/Gdy powiedziała „odpocząć”, /myślałem, że nie mówi na serio.
/Tej nocy obejrzałem /w telewizji dwa stare filmy
/i zjadłem cztery sałatki szefa.
/Gdy nastał świt, /wiedziałem, że muszę iść.
/Jak wychodziłem, /zdjąłem jej buty.
/Moja matka mawiała, /że kobiecie puchną stopy,
/gdy śpi w szpilkach.
/Zeszłej nocy musiała się /dużo nachodzić.
/Taka śliczna kobieta /powinna mieć czyste buty.
/Urodziłem się 6:00 rano,
/więc już od dwóch minut /mam 25 lat.
/Jestem na tej planecie /już ćwierć wieku.
/Aby uświetnić tę wiekopomną chwilę, /uprawiam jogging.
/Pozbędę się nadmiaru wody /z organizmu.
/Przyjemne uczucie.
/Jak tylko zejdę z bieżni, /zostawię swój pager.
/Doskonale wiem, że nikt /do mnie dziś nie zadzwoni.
Konto nr 368.
/– Hasło proszę. /– „Kocham cię na 10,000 lat.”
/Przyjaciel z pokoju 702 /życzy wszystkiego najlepszego.
Dziękuję.
/1. maja 1994...
/kobieta złożyła mi /życzenia urodzinowe.
/Zapamiętam ją na całe życie.
/Gdyby dało się zamknąć /wspomnienia w puszcze,
/pewnie nigdy nie upłynąłby /jej termin ważności.
/A gdyby musiała już go mieć, /pewnie trwałby 10,000 lat.
Przynieś mi papierosy.
Tam pada.
Tak?
Jedną Colę.
Znowu uprawiasz jogging?
Bieganie tam i z powrotem nie rozwiązuje problemów.
Słuchaj, Faye też ujdzie.
Kto to Faye?
Pracuje tu od dzisiaj.
Lepiej zadziałaj, zanim Richard się dobierze.
– Nie gustuję w facetach. – Facetach?
Uwaga, idę!
/Rekord naszego zbliżenia:
/0.01 cm od siebie.
/Nic o niej nie wiedziałem.
/Sześć godzin później...
/zakochała się w innym.
Sałatkę szefa proszę.
Na miejscu czy na wynos?
Na wynos.
Jesteś tu nowa? Przedtem cię nie widziałem.
Lubisz słuchać głośno muzyki?
Im głośniej, tym lepiej.
Przynajmniej tyle nie myślę.
Nie lubisz myśleć?
A co lubisz?
Powiem ci, gdy się dowiem.
A co ty lubisz?
Sałatkę szefa.
Sałatkę szefa, szefie.
Znowu sałatka szefa?
Nie masz jej już dość?
– Nie jest dla mnie. – Dla dziewczyny?
To jej ulubiona?
Nigdy nie zaprzeczyła.
Może chciałaby dla odmiany coś innego?
Ryba z frytkami jest smaczna.
A jeśli jej nie podejdzie?
Weź to i to, żeby sobie wybrała.
To nie grzech.
– A strata pieniędzy? – Bez przesady.
Dobrze jest dać jej wybór.
No dobra. Sałatka szefa i ryba z frytkami.
Robi się!
Dzięki.
Rybę z frytkami, szefie.
A widzisz?
Mówiłem, że będzie jej smakowało.
Miałeś rację.
Nigdy nie mówiła, że nie lubi sałatki szefa.
Bo nigdy...
Bo nigdy nie dałeś jej wyboru,
więc nie miała porównania.
Ale w końcu przełamałeś rutynę. Dziś niech będzie pizza.
Nie wiem, czy lubi pizzę.
Więc znowu to samo: weź i to i to.
Nie wykosztujesz się.
Dobra.
Może by tak znowu coś innego?
Hot–dogi są smaczne.
Nie, dziękuję. Tylko kawę.
Nic dla pańskiej dziewczyny?
Odeszła.
Jak to?
Chciała skosztować czegoś nowego.
Chyba miała rację.
Chciała wybierać w mężczyznach, tak jak w potrawach.
Trzeba było pozostać przy sałatce szefa.
Nic się nie stało.
Spróbuje z kimś innym i zobaczy, że byłeś lepszy.
Wróci w podskokach. Głowa do góry.
Dzięki.
/Podczas każdego lotu jest stewardessa, /którą chcesz poderwać.
/Jakiś rok temu, /na wysokości 7600 metrów,
/poderwałem sobie jedną.
Chcesz pić?
/Myślałem, że będziemy /ze sobą długo,
/jak jumbo jet /na pełnym baku.
/Lecz nastąpiła /niespodziewana zmiana kursu.
/Kawę proszę.
/Tydzień mija, a ona nie wraca?
Przepraszam.
Może ma duży wybór?
To odpuść sobie z nią.
Ty też masz w czym wybierać.
Kawa nocą to nie dla ciebie.
Nie zmienię się tak od razu. Muszę powoli.
Ale bez obaw. Będzie dobrze.
Skoro tak mówisz.
Widział pan policjanta, kupującego tu w nocy sałatkę szefa?
Nr odznaki: 633?
Ma dziś wolne.
Nie przypadkiem w soboty?
Zmienił dyżury. Nie mówił pani?
Jeśli tu przyjdzie, mógłby pan mu to dać?
Oczywiście.
Dziękuję.
Muszę wyjść.
Mam parę spraw do załatwienia.
Robimy przerwę.
– Gdzie idziesz? – Też muszę wyjść.
Jesteś tu sama?
Jesteś tu dziś sama?
Przed minutą wszyscy tu byli.
Wybiegli, gdy tylko wszedłeś.
Coś ze mną nie tak?
Nie.
– Kawa. – Dzięki.
Ostatniej nocy...
pewna dziewczyna...
Co?
Wczoraj, jakaś dziewczyna...
Mogłabyś ściszyć trochę muzykę?
Jakaś dziewczyna długo czekała tu wczoraj na ciebie.
Zostawiła ci ten list.
Naprawdę?
Stewardessa.
– Chcesz przeczytać? – Najpierw kawa.
Hej, twój list!
Przetrzymaj go dla mnie. Wezmę następnym razem.
Hej, szefie.
Co tu robisz?
Jestem na służbie.
– A gdzie 633? – Na urlopie.
Na urlopie?
Mówił, że skaleczył się pinezką. Dochodzi do siebie w domu.
Pinezką? O czym on mówi?
/Wraz z jej odejściem, /wszystko w mieszkaniu posmutniało.
/Zanim zasnę, muszę pocieszać /wszystkie rzeczy.
/Straciłeś sporo na wadze.
A byłeś taki grubiutki.
Co się z tobą stało? Chudzinka straszna.
Więcej wiary w siebie. Wiem, że jest ciężko.
Mówiłem, żebyś przestał płakać. Ileż można?
Musisz być silny.
Jesteś taki wiotka i bezkształtny.
Pomogę ci.
Już. Prawda, że wygodnie?
Czemu nic nie mówisz?
Nie miej jej za złe.
Wszyscy mamy chwile zwątpienia.
Daj jej szansę.
Dobrze?
/Czujesz się samotna?
/Jesteś w rozsypce.
/Zimno ci? /Ogrzeję cię.
– Witam. – Jak leci?
Wszystko gotowe. Może pomóc?
Nie ma tego dużo. Dam radę.
Uwaga!
Przepraszam.
– Cześć. – To ty.
Już lepiej?
Lepiej?
Podobno skaleczyłeś się pinezką.
Nie słuchaj tych bzdur.
Coś mało u nas bywasz.
Zmieniłem dyżury. Robię teraz w tym rejonie.
– Pomóc ci z tym? – Pewnie.
Na razie.
Ale ciężkie!
Dziś jest lekkie.
W pracy pewnie masz ciężko.
Praca to nie przyjemność.
Czemu wzięłaś akurat tę?
Kuzyn nie znalazł nic innego.
Na razie sobie dorabiam.
Co robiłaś wcześniej?
Dużo rzeczy.
Oszczędzam.
Żeby pójść do szkoły?
Nigdy o tym nie myślałam.
Chcę cieszyć się życiem.
Jak? Gdzie?
Gdziekolwiek.
Może w Kalifornii.
Kalifornia? Fajnie tam jest?
Powiedziałam „może”. Jakby co, pojadę gdzie indziej.
Lubisz podróżować?
A ty?
Wóz albo przewóz.
Możesz jechać ze mną. Już prawie mam uzbierane.
Zobaczy się.
Zawsze taki jesteś?
Nie przyszedłeś po list.
Zajęty byłem.
Daj mi swój adres. Wyślę ci go.
Inaczej przepadnie.
Dobra.
To niedaleko.
Tak. Na końcu ulicy. Wpadnij czasem.
Dobrze.
No to idziemy.
Cały się pocisz.
Na pewno dasz radę?
Na pewno.
/Przestaniesz fantazjować?
Myślisz, że jesteś gwiazdą rocka?
Cały dzień się z tym pieścisz.
Kto to teraz zje?
Weź papier toaletowy czy coś.
Ty też!
Ja nie fantazjuję.
Nie fantazjujesz tylko lunatykujesz!
Jasne. Lunatykuję.
Co ty powiesz.
Ja lunatykuję.
/Tego popołudnia miałam sen.
/Że jestem w jego mieszkaniu,
/a wróciłam na jawę, /gdy stamtąd wyszłam.
/To dziwne, że z pewnych snów /nie można się wybudzić.
/Czasem wracam do domu /żeby coś zjeść,
/ponieważ ciągle jest szansa...
Wiem, że tam jesteś.
Wyłaź.
Liczę do trzech.
Raz...
dwa...
trzy!
/Lubiła wyskakiwać, /żeby mnie nastraszyć,
/ale ostatnio tego nie robiła.
/Chyba po jakimś czasie /żarty się nudzą.
/Może chowa się w łazience?
Hej.
Hej!
Gapa.
– Pieczona wieprzowina z ryżem. – Dzięki.
Uwaga, uwaga!
Cześć.
– Znów tu się stołujesz? – No.
Będziesz tu przez chwilę?
A co?
Tak tylko.
Gdzie idziesz?
Zapomniałam czegoś.
Nie wysłałam ci jeszcze listu.
Nie ma pośpiechu.
Jak tam chcesz. Pokręcę się tu chwilkę.
Czemu wróciłaś?
Muszę zapłacić rachunek za prąd. Mogę to tu zostawić?
Halo? Kuzyn?
Jestem jeszcze na targu.
Leje jak z cebra.
Mocno leje. Posłuchaj.
Co ty pleciesz? Świeci słońce.
Serio? Pewnie to lokalna ulewa.
Wrócę, jak ustanie.
Nie zapomnij o rachunku za prąd.
Dobrze.
Muszę już iść.
Nie szkodzi.
Wkrótce tu wrócę.
Są dla ciebie.
Po co tyle liczi?
Są dla przyjaciela.
/Gdzie się podziewasz?
Płacę rachunek za prąd.
/Cały czas?
Straszny tłok. Ledwo weszłam do sklepu.
Muszę czekać w kolejce.
Czemu zawsze jest tłok? Próbujesz od dobrych kilku dni.
A skąd mam wiedzieć?
Robię, co mogę. Mam spróbować jutro?
Spróbuj w innym sklepie.
W innym?
Dobrze. Muszę kończyć.
Hej.
Cześć.
Małe zakupy?
Przyjaciel odnawia mieszkanie.
– Widzę, że ciągle w biegu. – Rzeczywiście.
Znowu kawa? To nie dla ciebie.
Skoro nie potrafisz zasnąć, pij wodę.
/Cześć, to ja.
/Samolot wylądował już w Hong Kongu. /Mam dokonać rezerwacji?
/Jestem pod tym samym numerem. /Zadzwoń. Pa, pa.
Ładny włos. Długo rósł?
Nie twój interes.
Kokietka, nie?
Chyba tak.
A co?
Długo ją znasz?
Nie.
/Pewnego dnia miałem /to nagłe przeczucie, że wróciła.
/Zakręciłem kran przed wyjściem,
/czy to mieszkanie /coraz więcej płacze?
/Sądziłem, że ma się już dobrze.
/Nie spodziewałem się tylu łez.
/Gdy płacze człowiek, /wystarczy dać mu chusteczkę.
/Lecz gdy płacze mieszkanie, /trzeba wziąć szmatę.
Co ty tu robisz?
– Ja tu mieszkam. – Ty tu mieszkasz?
A co ty tu robisz?
Kupuję złote rybki.
– Ktoś stąd sprzedaje złote rybki? – Nie.
Więc jak to kupujesz? Kupujesz czy sprzedajesz?
Co? Nie. Znaczy się, kupuję.
Wszystko mi się gmatwa, gdy się boję.
Czego się boisz?
Przestraszyłam się, gdy cię tu zobaczyłam.
Już idę.
Mówiłaś, że już idziesz. Więc?
Nie mogę ruszyć nóg. Poszłabym, gdyby się dało.
Złapał cię skurcz?
Nie wiem. Mam tak pierwszy raz.
Może powinnaś wejść i usiąść.
/Kiedy wracała z długiego lotu, /masowałem jej nogi.
/Bycie stewardessą to ciężka praca.
/Zawsze uważałem, /że kobiece nogi są seksowne.
/Nie dotykałem żadnych, /od kiedy odeszła.
– Lepiej? – Chyba tak.
– Mogę już iść? – Zostań jeszcze.
Włączę jakąś muzykę.
Też lubisz tę piosenkę?
Nie bardzo. Moja dziewczyna ją lubiła.
Naprawdę ją lubiła?
Tak.
/Wiem, że to nieprawda.
/To moja płyta. /Zostawiłam ją tu kilka dni temu.
/Ciekawe, czy lunatykowanie /jest zakaźne?
/Chyba byłam zbyt zdenerwowana.
/Po chwili zasnęłam.
/Tego popołudnia dziewczyna /usnęła w moim mieszkaniu.
/Myślałem, żeby ją obudzić,
/ale, z jakiegoś powodu, /nie obudziłem.
O nie!
Uwaga na płomienie.
Świeczki mają być w bezpiecznym miejscu.
Nie poparzcie się.
Co w ciebie ostatnio wstąpiło?
Czemu nie zapłaciłaś rachunku za prąd?
Gdzie ty codziennie chodziłaś?
Poszłam do lekarza.
Lekarza? Nie widziałem, żebyś brała leki.
Nie zauważyłeś.
Powiedział, kiedy ci się polepszy?
W każdej chwili.
Wariaci!
/Może to zmiana pory roku?
/Ostatnio bardzo się zmieniłem.
/Stałem się bardziej /spostrzegawczy.
/Zauważam rzeczy, /których nie zauważałem.
/Nawet sardynki smakują inaczej.
Nie musiałeś iść na całość.
Byłeś w lepszej formie. Nagle przybrałeś na wadze.
Odeszła, ale trzeba żyć dalej.
Nie możesz się tak obżerać.
Muszę ci to przyznać:
zupełnie się zmieniłeś.
Nie można ot tak zmieniać osobowości.
Jej odejście to nie wymówka.
Przemyśl to sobie.
/Z ulgą zauważyłem, że płacze.
/Może i zmienił się powierzchownie,
/lecz wewnątrz pozostał sobą.
/To ciągle bardzo uczuciowy ręcznik.
Zauważyłeś, że nabrałem animuszu?
Sprawy mają się jakby lepiej.
Kiedyś byłeś jakiś niemrawy,
a teraz całkiem przebojowy.
Czemu się tak umorusałeś?
Zawsze schludny i biały,
a teraz cały żółty.
Popatrz na te blizny.
Wdawałeś się w bójki?
Czemu się tam chowałaś?
Wszędzie cię szukałem.
Po co się ukrywać?
Musisz stawić czoła rzeczywistości.
Cała jesteś zatęchła.
Powiem ci coś. Jutro mam wolne.
Zabiorę cię na słońce.
Co ty robisz w moim mieszkaniu?
Mówiłeś, żebym przyszła!
/Otwórz albo wyważę drzwi!
Ktoś cię szuka.
– Mnie? – Tak.
– Czego chcesz? – Przyszedłem po list.
Jaki list? Zapytaj szefa.
Ty go przechowywałaś.
Wskazał na ciebie.
Tak?
Ja go mam?
No tak.
Bałam się, że ktoś może go wziąć. Nie czytałam go.
Dzięki.
Masz jutro wolny wieczór?
Czemu pytasz?
– Dasz się gdzieś zaprosić. – Na randkę?
Szef mówi, że jutro masz wolne.
I muszę iść na randkę?
Przemyśl to.
Spotkamy się w Kalifornii o 20:00.
Ta muzyka nie jest w moim stylu.
Zwracam płytę.
O rany!
Rany, rany, rany!
Cicha woda z tego 633.
– Chyba 663. – Tak czy inaczej!
/Po południu gruntownie /wysprzątałem mieszkanie.
/Pas startowy gotowy /na lądowanie innego samolotu.
/Poszedłem do Kalifornii /o wcześniejszej porze.
/Spodziewałem się trochę /opóźnionego lotu,
/wydałem więc kilka drobniaków.
Proszę rozmienić.
/Pół godziny później, /rozmieniłem kolejne $10.
/Pomyślałem, że lot /mógł zostać odwołany.
Nie przyjdzie.
Prosiła mnie, żebym ci go dał.
Nie przejmuj się.
Nie wyszło z tą, więc spróbuj z inną.
Maya wraca jutro. Daj sobie szansę.
– Gdzie ona jest? – Zwolniła się.
Mówiła, że leci do Kalifornii.
To wszystko.
Dzięki.
/Nie przeczytałem listu.
/Z pewnymi sprawami /trzeba się oswoić.
/Gdy kierownik bufetu wyszedł,
/gadałem z butelkami po piwie.
/Zawiedziony?
/Nie bardzo.
/Idź się połóż. /Przecież nie przyjdzie.
/W sumie nie olała mnie.
/Po prostu pomyliła miejsca.
/Byliśmy w innych Kaliforniach.
/15 godzin od siebie.
/Tam pewnie jest 11:00.
/Ciekawe, czy zapamięta /naszą randkę o 20:00.
Co za spotkanie!
Nie na służbie?
Nie.
Jak się masz?
Dobrze. A ty?
W porządku.
Jesteś sama?
Z przyjacielem.
W twoim typie.
Nadal masz u mnie rzeczy.
Przyjdź po nie kiedyś.
To nic takiego. Wyrzuć je.
Dobrze.
Muszę iść.
Nadal myślę, że lepiej ci w mundurze.
Tobie też.
Nie zapłaciłaś.
Zapłać za mnie.
Ile płacę?
Dziękuję.
/List okazał się kartą pokładową /datowaną na rok w przód,
/ale nie mogłem odczytać
/miejsca przeznaczenia.
/Tak naprawdę, zjawiłam się /w tamten wieczór.
/Wiedziałam, że zrobi się tłoczno, /więc przyszłam o 19:15.
/Na zewnątrz strasznie lało.
/Patrząc przez okno, /ujrzałam deszczową Kalifornię.
/Musiałam przekonać się, /czy tamta Kalifornia jest ciepła i słoneczna.
/Postanowiłam dać sobie rok czasu.
/Dziś leje tak bardzo jak wtedy.
/Gdy patrzę przez to okno,
/w myślach widzę tylko jedną osobę.
/Ciekawe, czy w ogóle /otworzył mój list.
Co tu robisz?
Hej!
Co ty tu robisz?
To naprawdę ty?
Tak. A ty co tu robisz?
Remont.
Remont?
A gdzie mój kuzyn?
Otworzył bar z karaoke.
Stwierdził, że potrzebuje zmiany.
Pozwolił mi to przejąć. Nie mówił ci?
Nie widziałam się z nim.
Cwany z niego biznesmen.
Najpierw sprzedaje mi rybę z frytkami,
a później cały sklep.
Co?
Mówię, że twój kuzyn to cwany biznesmen!
Od kiedy lubisz tę głośną muzykę?
Z czasem można się przyzwyczaić.
Byłaś w Kalifornii? Fajnie tam?
Jak tam Kalifornia? Fajnie było?
Kalifornia...
Jest OK. Nic specjalnego.
Ładnie ci w mundurze.
A tobie, tak jak teraz.
Chcesz coś zjeść?
Lepiej nie.
Wylatuję z samego rana.
Kiedy wracasz?
Za dwa dni mam wielkie otwarcie.
Nie wiem.
To może być długa podróż.
Napisz, jak tylko tam dolecisz.
Pewnie i tak nie przeczytasz.
Muszę cię o coś zapytać.
Wpuściłabyś na pokład kogoś,
z taką kartą pokładową?
Trochę zamazał ją deszcz.
Nie mogę stwierdzić, dokąd lecę.
Wiesz może?
Nie...
ale wystawię ci inną.
Super.
Dokąd chcesz polecieć?
Bez znaczenia. Dokądkolwiek zechcesz.
Tłumaczenie: P_Forsberg
Do wersji: 720p.BluRay.DTS.x264-ESiR